Daluren

Daluren ken ik eigenlijk alleen met betrekking tot de Nederlandse Spoorwegen. Dat je, als iets ouder mens, op je beurt moest wachten voordat je mee mocht met de trein. Eerst al die luidruchtige, blije scholieren én haastige forensen en dan, vanaf 9.00 uur, waren de 'oudjes' aan de beurt. Je kreeg 40% korting. Dat dan weer wel. Om het goed te maken denk ik. Geen idee of die dalurenkorting nog bestaat. In de samenleving zoals ik er nu tegenaan kijk, zie ik het fenomeen daluren eigenlijk iedere dag terug. Waar ik tot zo'n 15 maanden geleden voor mijn Lia de belangrijkste was en in ieder geval de kans had om op prime time mijn verhaal te kunnen doen, is het nu vaak wachten. Afwachten zelfs. Ik weet het, ik ben een gezegend mens, een soort van dan en ik heb heel veel mooie mensen om mij heen, maar ook ik heb de spitsuren van andere mensen te accepteren. En dat doe ik! Ik zie veel mensen die met hun verhaal onder de arm lopen. Ook bij mensen die in, ogenschijnlijk, geweldige relaties zitten. Hoeveel tijd nemen wij nu voor elkaar op het moment dat wij het echt nodig hebben? Vaak kan het even wachten, maar soms moet het hoge woord er gewoon direct uit. Niet wachten tot een geschikt moment, maar midden in de spits als dat moet. Als ik wil, ik moet daar wel de deur voor uit, kan ik de liefste en de meest interessante mensen ontmoeten. In een bui van openheid kan ik bij een enkeling zelfs mijn echte verhaal kwijt, maar meestal begin ik maar met te zeggen dat ik zo goed kan luisteren. Waar het dan ook vaak bij blijft. Ik zie veel mensen, echtparen, stelletjes, die aan een tafeltje zitten en zwijgend hun koffie of doe eens gek, hun wijntje drinken. Hebben ze elkaar niets meer te vertellen of kunnen ze beide niet goed luisteren? Wat ik met deze column hoop te bereiken is dat wij wat meer onvolwaardelijke aandacht voor elkaar krijgen. Zet die trein gewoon eens stil en neem écht tijd voor die ander. Je partner, je kind, een goede vriend. Geloof me, als het leven plotseling stopt en voor de achterblijvers de wereld stil komt te staan, gaat het leven buiten gewoon door. In één klap is al het moeten, alle stress, al die bordjes omhoog houden gewoon weg. Alsof het er nooit is geweest. Zo nu en dan eens stevig aan de rem trekken kan dan ook helemaal geen kwaad. Lekker een daluurtje opnemen. Midden in de spits!

Rob van Veen