• A. Hanselman

Geitenwollensokkengeblaat?

Laatst laaide er een flinke discussie op over medicijnen. Hoe duur moeten of mogen ze zijn? Mag een apotheker geneesmiddelen namaken? Niet voor de winst, maar om ze goedkoper onder patiënten te kunnen verdelen. Ik heb er geen verstand van en ga alleen af op de dingen die ik hoor en lees in de media over de gezondheidszorg en de farmaceutische industrie. Maar zelfs dan heb ik er al veel vraagtekens bij.

Er worden wel medicijnen ontwikkeld voor een bijzondere ziekte, dus voor een kleine groep, maar die worden niet uitgebracht omdat het te weinig oplevert. Ziekenhuizen worden betaald per verrichting. Wat heeft dat voor gevolgen voor het aantal doorverwijzingen en voor de service? Word je hierdoor sneller uit je ziekenhuisbed gezet, zodat er weer iemand anders in kan?

Het ligt vast genuanceerder dan de vragen die ik hierboven stel. Er worden ontwikkelingskosten gemaakt bij het maken van medicijnen. Die moeten worden terugverdiend. En ik gun uiteraard iedereen zijn baan en ook best wat winst en status. Maar moeten deze sectoren er niet in eerste instantie zijn om mensen te helpen en beter te maken? De farmacie schijnt een van de meest winstgevend industrieën te zijn. Noem het naïef, noem het idealistisch, maar waarom moet er aan de top zoveel winst worden gemaakt op medische zaken? Dat vind ik prima in bijvoorbeeld de auto- of ict- industrie, maar als het om gezondheid gaat, kijk ik daar echt anders naar.

Zo denk ik ook over het openbaar vervoer en nutsvoorzieningen. Zaken als water, elektriciteit, bus en trein moeten voor iedereen beschikbaar zijn. Tegen een redelijke prijs. Ik hoef ook geen cadeautjes als ik overstap naar een andere elektriciteitsmaatschappij, of allerlei aanbiedingen voor dagjes weg bij een nieuw ov-abonnement. Ik wil gewoon dat alles het doet, zonder storingen. Ik wil graag dat de treinen op tijd rijden. Een zitplaats zou ook leuk zijn, op z'n tijd. (Ik begreep laatst na frequent klagen dat ik met een treinkaartje niet voor een reis met een zitplaats betaal, maar voor "het recht op vervoer". Dat kan dus ook als een haring in een ton op een propvol balkon of liggend in het bagagerek te zijn. Maar dit terzijde.) In die sectoren hoeft er van mij geen concurrentie te zijn. Ik heb niet het idee dat dat de consument heeft geholpen; ik heb althans niet gemerkt dat de dienstverlening beter is geworden of de prijzen gunstiger zijn. Integendeel. Ik vind het dus ook prima als zulk soort basisvoorzieningen in handen van de staat zijn.

Er zijn vast mensen die dit betoog als links geitenwollensokkengeblaat zien. Of als misplaatst idealisme. Dat mag. Volgens mij kiezen een heleboel mensen in de medische sector uit idealisme voor hun werk, maar dit lijkt niet per se te gelden voor de mensen die de beslissingen nemen. Zakelijk inzicht en empathisch vermogen kunnen toch best samengaan? Misschien een goed selectiecriterium voor een volgende sollicitatieprocedure in de medische top?

Martine Eerelman-Hanselman