• A. Hanselman

Hersenverweking op de Veluwe

Je belast je kinderen vaak met je eigen voorkeuren. Omdat je het belangrijk vindt om bepaalde dingen over te dragen, zoals het spelen van een instrument, museumbezoek of uitblinken in sport. Soms is het wat pragmatischer, omdat je niet met je eigen leuke hobby wilt stoppen. Zo zie ik steeds meer sportieve minimensjes in complete mountainbiketenues achter hun ouders aan snellen en gaan jonge kinders mee naar festivals en concerten.

Maar er zijn ook dingen die je speciaal voor je kinderen doet. Naar een pretpark gaan bijvoorbeeld. Ik doe dat in ieder geval niet voor mijn lol. Laatst waren we in de Julianatoren bij Apeldoorn. Geschikt voor kinderen tot een jaar of 12. Vroeger, in onze pre-kind-tijd, reden we er weleens langs op weg naar een dagje winkelen en verbaasden we ons over de overvolle parkeerplaatsen en de opeengepropte attracties. Nu komen we er zelf. En we zijn niet de enigen. Wat een boel mensen, met accenten uit alle windstreken. Een goede plek om mensen te kijken als je in de rij staat. Het was een warme dag, zodat er volop zicht was op te strakke shirts en jurkjes rond iets minder strakke lijven. Meestal was het best gezellig, een beetje kletsen met mede-ouders, terwijl de kinderen overlegden welke van de 65 attracties ze daarna wilden gaan doen. Maar soms was er ook collectieve verbazing als alle individuele leden van een gezin een voor een in een eigen wagentje stapten. Hallo... Er zijn nog zo'n 150 wachtenden na u! Er passen best vier mensen in één zo'n mini Flintstone-achtig-karretje. Ok, het is een beetje proppen, je knieën zijn aan gort, je armen steken uit en waar laat je die tas met pretparkbenodigdheden als pakjes drinken en krentenbollen? Maar je bent daar toch om dingen samen te doen! Dus propten we ons vrolijk met z'n vieren in een vliegende bus, fietsende muizenkarretjes, zinkende minibootjes en ronddraaiende hamburgers. Ik werd zelf blij van de ouderwetse draaimolen en de hoge glijbaan. Maar daar mocht ik van mijn kinderen maar één keer vanaf, er waren leukere attracties, werd mij streng verteld.

We zijn inmiddels vier keer in dit pretpark geweest; één keer per jaar. En zelfs zo'n plek went. Ik zie het nu niet meer als een volgepropt hels oord vol gillende kinderen en lawaai, maar als een lekker compact kindvriendelijk park waar je gezellig veel dingen in weinig tijd kunt doen. Het is leuk om te zien wat de meiden elke keer meer durven en (wat hun lengte betreft) mogen doen. Ik noem dit verschijnsel hersenverweking. Een opvallende, maar onschuldige afwijking, te danken aan het krijgen van kinderen. Maar ik denk dat de kinderen vinden dat wij daar niet in het pretpark last van hebben, maar als we een boswandeling op de Veluwe maken. Onze jongste dochter verbaasde het zeer dat we onze auto ergens parkeerden in een bos, om vervolgens kilometers ver te gaan wandelen en terug te keren naar diezelfde auto. En onderweg weinig anders te zien dan bomen. Wat is daarvan het doel?

Martine Eerelman-Hanselman