• Elzeline van Veen

Het is mooi geweest

Vorig jaar heb ik een moment gehad waarbij ik mijn leven in retrospectief overzag. Gewoon een keer stil gestaan bij wat het leven mij allemaal had gebracht en alles overwegende geconcludeerd dat het mooi is geweest.

Inderdaad, ik heb zo'n leven achter de rug. Een fijn huwelijk, een super relatie met mijn kinderen en als groots geschenk heerlijke kleinkinderen. Daarnaast top vrienden, een rijk verenigingsleven, een fijne baan met voldoende uitdagingen, een heerlijke plek om te wonen en ook nog eens de energie om op mijn 57ste een nieuwe carrière op te bouwen.

Of anders gezegd, ik heb alle narigheid en problemen die mij natuurijk ook zijn overkomen het hoofd geboden of inmiddels geaccepteerd.

Ik vertelde Lia indertijd dat als mij wat zou overkomen ik een geweldig leven had gehad. Dat zij dat maar wist. Lia begreep mij.

Zoals al eerder geschreven was ik mij zeer bewust van de vergankelijkheid van het leven.

Kijk je met zoveel plezier en dankbaarheid terug op je leven, gebeurt niet lang daarna één van de meest vreselijke dingen.

De vroege ochtend van 19 december j.l. zette mijn leven op z'n kop. Van paniek tot diep verdriet.

Vind het vreemd, maar ik moest onlangs denken aan mijn gedachten van vorig jaar. Hoe verhoudt mijn terugkijken op een heerlijk leven zich met het zeer plotseling overlijden van Lia?

Het zou toch gek zijn als alles wat voor december is gebeurd uitgewist zou zijn? Dat wat ik eerder als heel mooi heb ervaren nu niets meer waard zou zijn. Dat lijkt mij niet logisch, niet goed ook.

Er zijn mensen die het zielig vinden dat ik nu opnieuw moet beginnen. Hoezo opnieuw? Dat wat Lia en ik hebben opgebouwd neem ik mee naar de toekomst en veel zal mij altijd blijven herinneren aan de tijd van voor december 2016.

Ik voelde mij altijd een bevoorrecht mens en natuurlijk ben ik vast van plan om met behulp van mijn kinderen, lieve familie en een aantal heel goede vrienden dit gevoel weer terug te vinden. Op dit moment wisselen emoties elkaar echter nog sterk af.

Mijn les en boodschap is dan ook dat er voldoende tijd moet zijn om te rouwen, maar zonder het verleden daarin negatief mee te nemen.

Juist in dat verleden ligt de basis voor een nieuwe toekomst.

Als daarbij ook maar één lezer van mijn columns iets van kracht uit mijn openheid haalt, is het mezelf zo kwetsbaar opstellen niet voor niets geweest.

Kortom, maak veel nieuwe herinneringen zonder de oude te kort te doen.

Rob van Veen