• A. Hanselman

Privacy

Ik hecht nogal aan mijn privacy. Zowel in het echte leven als virtueel. En ik hou dat goed in de gaten. Denk ik. Ik zet niet op Facebook wanneer ik op vakantie ga, twitter niet, laat mijn kinderen liefst niet herkenbaar op social media in beeld komen. Ik heb altijd mijn gps-locatie op m'n telefoon uitstaan. Maar als je merkt wat je allemaal voor gegevens weggeeft, voor een beetje gemak of korting, vind ik privacy kennelijk toch niet zo belangrijk. De Albert Heijn, Etos en Hema weten dankzij de klanten- en bonuskaarten precies wat voor boodschappen ik doe. Ze komen met allerlei aanbiedingen. ,,Het wordt warm deze week en u heeft kinderen. Wat denkt u van waterijsjes, een opblaasbaar zwembad en een barbecue-pakket? Bovendien is uw dochter bijna jarig, dus vergeet de gebaksbordjes niet en denk aan het speciale wasmiddel tegen die rotvlekken van de kersen, want u woont in de Betuwe."

Alles weten ze van me. Wat ik eet, wat ik drink, hoeveel rollen wc-papier we wekelijks gebruiken. Allemaal mijn eigen schuld. Voor die paar centen en wat gemak. Bij het downloaden van gratis apps klik ik vrolijk op de 'ja-hoor-doe-maar-ik-heb-eigenlijk-geen-idee-knop' als er in beeld komt welke toegangen een app op mijn telefoon nodig heeft. Foto's maken? Tuurlijk. Contacten weergeven? Waarom niet. Het zal wel goed zijn. Hello Kitty of Sponge Bob zullen toch niet vanuit hun spel mijn vrienden gaan bellen. Of al mijn foto's ineens online zetten?

De gevolgen van online winkelen zijn helemaal irritant. Als je één keer naar kookschorten of een vakantiehuis hebt gezocht, blijf je daar tijdenlang advertenties over in beeld zien. Ik heb zelfs het idee dat als ik alleen al aan een bepaald product dénk, bijvoorbeeld knalgele slippers of een nieuwe mixer, ze al aan de zijkant van mijn beeldscherm oppoppen. Probeer het maar eens. Alles is aan alles gekoppeld.

Bij winkelen is dat je eigen keuze. Maar ook je belastingaangifte is alvast ingevuld. Heel makkelijk. Vroeger moest ik uren puzzelen en gegevens verzamelen, nu is het een half uurtje nakijkwerk. Maar zoals bij alles, zitten hier ook nadelen aan. Wat is er nou eigenlijk digitaal bekend? En wie kan daarbij? Kunnen verzekeraars en werkgevers straks ook bij jouw digitale patiëntendossier? Is de bank echt de enige die jouw financiën in de gaten houdt? Wat zijn de consequenties van "lekker makkelijk"? Ik ben geen wantrouwend of conservatief mens, maar ik geloof ook niet in "je hebt toch niets te verbergen". Ik denk dat ieder mens graag bepaalde dingen voor zichzelf houdt. Bovendien betekent "niets te verbergen" ook niet dat je alles maar open en bloot online hoeft te gooien. Ik ga zelf bij de volgende app eens heel bewust kijken waar ik nou toestemming voor geef. Misschien stap ik over op een andere browser, die niet al je zoekgegevens op internet bewaart. Maar die bonuskaarten... Die hou ik. Lekker makkelijk.

Martine Eerelman-Hanselman