Stroomloos

Het was hét gespreksonderwerp vorige week: waar was jij toen maandagavond de stroom uitviel? Op het voetbalveld, in de supermarkt, op de fiets? Ik zat thuis op de wc. Lag het nou weer aan die gammele waterkoker? Eerst maar even buiten kijken of de buren wel stroom hadden. Maar nee, de hele straat was donker. De halve regio, bleek al snel. Want die mobiel bleef het gelukkig doen. Gelukkig maar, want wat is er nou belangrijker in zo'n situatie dan het posten van een selfie bij kaarslicht?

De lucifers en kaarsen stonden zowaar op een handige plek in huis, dus we hadden snel noodverlichting. Maar dan. Je bent zo ontzettend gewend aan stroom. Heel veel dingen kunnen ineens niet meer. Iedere keer als ik een andere kamer in liep, ging ik weer automatisch met m'n hand naar die lichtknop. En steeds gebeurde er niets. Het avondritueel werd ook flink verstoord. De meiden in bad doen leek me wat frisjes, want de verwarmingsketel had natuurlijk geen stroom. De elektrische tandenborstel had nog net genoeg kracht voor twee kleine gebitjes en voor de babyfoon hadden we gelukkig batterijen. Voorlezen lukte ook best bij zaklamplicht. "Hoe weet ik nu hoe laat ik morgenvroeg mag gaan lezen?", want de digitale wekkers deden het niet meer. "Over een uurtje is er vast wel weer stroom, dan zetten we je wekker wel weer goed." Maar toen we hoorden dat het weer de schuld van een helikopter was, sloeg de twijfel toe. De herstelvoorspelling ging al snel van 21 naar 23 uur en tenslotte richting 1 uur.

Gelukkig koken we nog ouderwets op gas en konden we dingen opwarmen. Als je elektrisch kookt, lukt dat ook niet meer. Nou vraagt een stroomstoring in mijn ogen meer om een romantisch biertje of wijntje dan thee, maar goed, het kon. Via telefoon en Facebook kwamen ook hulptroepen voorbij die opvang aanboden, bijvoorbeeld in het niet getroffen Meteren. Ik zou die avond naar de repetitie voor het kerstschooltoneel gaan. Maar toneelspelen bij kaarslicht is best onpraktisch, dus dat werd afgelast. Ineens een avondje samen thuis. Geen Netflix, geen afleidende laptops, relatief weinig contact met de buitenwereld. Wat ga je dan doen...? Inderdaad, yahtzee! Ik hoorde het van meer mensen. Niks geboortegolf, dobbelrecords moesten worden verbroken. Om een uur of 12 begon het wel wat frisjes te worden. Buiten klonk een onduidelijke boodschap: "Hier spreekt de politie, maak u klaar voor de nacht." Goede tip! En iets met 112. Geen idee wat ze precies zeiden, het was ongeveer dezelfde kwaliteit als de omroepberichten in de trein. Maar dik een half uur later begon er van alles te piepen in huis. Overal waren ineens de lampen aan, waarvan we uit automatisme zo vaak op de knoppen hadden gedrukt.

Het was best een gezellige avond, zo stroomloos. En het zet je even aan het denken over al het gemak dat je thuis hebt. Misschien wat vaker doen? Maar dan zonder die helikopter.

Martine Eerelman-Hanselman