• Rob van Veen

Vaarwel burgemeester

Jij hebt mij diep geraakt. De Amsterdammers hebben mij diep geraakt. Jouw overlijden was een kwestie van tijd, maar als het dan gebeurt, schrik je toch.

Ik kende je natuurlijk niet persoonlijk, maar je taal sprak mij aan. Officieel als het moest en volks als het kon. Of moet ik zeggen, volks als het moest? Wat een diep verdriet en wat een warme woorden na je dood.

Mocht je daar iets van meekrijgen, wees trots, de mensen hielden echt van je.

Het kan dus wel, bestuurders die een diep respect en groot vertrouwen opbouwen. En ga mij niet vertellen dat jij nooit iets stoms hebt gedaan, een grote fout hebt gemaakt. Ze hebben het je vergeven Eberhard. En zo hoort dat natuurlijk, maar dat gaat meestal niet vanzelf. Daar was jij zelf bij. Gewoon tussen de mensen. Ook bij hen die het niet standaard met je eens waren. Ik begrijp wel dat Jan Schaefer je voorbeeld was. Jan had dat weer met Joop den Uyl. Ieder op zijn eigen manier de taal spreken van de mensen waarvoor je het doet. Ik houd daarvan en mis dat tegenwoordig volstrekt.

Tegenwoordig zie ik te veel mannen en vrouwen die door de politiek heenlopen als een soort van marketingproduct. Allemaal zwaar gestudeerd en dus het 'spel' eenvoudig eigen gemaakt. Geef mij maar een bestuurder die de waarheid durft te zeggen, openlijk risico neemt en daarmee bij mij, en velen met mij, alle respect afdwingt.

Nogmaals, wij kenden elkaar niet, ik ben zeker geen Amsterdammer en toch mis ik je nu al. Ja, ik weet het, ik ben tegenwoordig een openlijk emotioneel mens. Waar ik het vroeger nog wel eens weg wilde drukken, lukt dat nu niet meer. Wil ik dat ook niet meer. Het leven gaat verder en geloof mij, dat is vaak zwaar klote!

Bedankt Eberhard en mocht het misschien dan toch, ik zeg misschien, maar mocht je mijn Lia tegenkomen, wil je haar dan zeggen dat ik heel veel van haar houd.

Vaarwel!

Rob van Veen