• A. Hanselman

Verwonder je!

Het is volgens mij goed om je te blijven verwonderen. Als je alles maar normaal vindt, vlak je af. Of heb je gewoon een heel saai leven. Ik verwonder of verbaas me dagelijks. Soms positief, soms negatief. De ene keer met veel vraagtekens. De andere keer licht verbaasd. Waarover dan?

Nou, bijvoorbeeld over:

Die grote en vaak donkere brillen waar veel 15- tot circa 25-jarigen mee lopen. Soms hebben ze ook een bril op terwijl ze er helemaal geen nodig hebben, is het gewoon een accessoire. Ik had vroeger zo'n grote bril en vond het verschrikkelijk. Mijn bril moest zo klein mogelijk zijn, liefst onzichtbaar. Ik mocht toen nog geen lenzen. Dat is wel een paar decennia geleden; jeugdtraumaatje dus. Maar ik vraag me elke keer af als ik zo'n joekel op een neus zie: waarom zou je jezelf dat vrijwillig aan doen?

Het feit dat je altijd een mening over alles lijkt te moeten hebben. Bij de koffieautomaat op je werk, aan de bar, op social media. Of stel je voor dat je spontaan op straat wordt ondervraagd met een camera voor je neus. Je kan toch niet overal iets vanaf weten en er een mening over hebben?

Sierdingen zonder nut. Ik zag laatst een bord vol gehaakte Engelse dropjes. Waarom? Hetzelfde geldt voor houten fruit en cupcakes van klei. Ik snap ze niet.

Pizza shoarma. Maak een keuze!

Filmpjes op YouTube waarin een taart of een tomaat perfect in stukken wordt gesneden en kleurpotloden heel netjes worden geslepen. Waarom zou je daarnaar kijken? Ze heten 'the most satisfaying video in the world'. Stel ik me toch iets anders bij voor.

Mensen die in de trein hun diepste zielenroerselen uit de doeken doen. Tegen een medereiziger of over de telefoon. Op een volume dat voor iedereen hoorbaar is.

Jongemannen met lange baarden. Waarom? Het maakt zo oud.

Gemeenten die op het oog zomaar worden samengevoegd. Waar blijft je eigenheid? Is intensief samenwerken niet genoeg? Groter is niet altijd beter.

Clichés die waar blijken te zijn. "Als je maar gezond bent." "Geld maakt niet gelukkig." Zeker sinds ik kinderen heb, merk ik dat er een kern van waarheid in dat soort dooddoeners zit. "Geniet er maar van, ze zijn zo groot." Ik vond het vroeger verschrikkelijk als mensen dat zeiden. Verzin eens iets originelers. En nu ervaar ik het zelf. Je knippert een paar keer met je ogen en je baby is 4 en gaat naar school.

Vriendschappen en hoe die zich kunnen ontwikkelen. Ineens ken je iemand en ontwikkelt zich een bijzondere band. Waarom werkt dat met de een wel zo en met de ander niet?

Sokken. Waarom is er na een tijdje geen paar meer compleet? Is er een sokkenhemel? Of een tehuis voor alleengaande sokken op een onbekende locatie?

Disclaimer: voel je niet te erg aangesproken als je een hardpratende cliché-rondspuiende bebrilde haker met baard bent met veel meningen die graag pizza shoarma eet. Zoals gewoonlijk zegt deze column meer over mij dan over jou.

Martine Eerelman-Hanselman