• A. Hanselman

What's in a name?

Van de week werd de naam van onze nieuwe fusiegemeente bekend: West Betuwe. Niet een heel spannende naam. Maar vooruit, hij dekt wel de lading. Is het eigenlijk belangrijk, zo'n naam? De naam van je woonplaats verandert niet, alleen van de gemeente. Ik vind van wel, ik hecht wel waarde aan namen. Ze geven iets of iemand eigenheid, identiteit. Ik heb vaak meteen al een beeld van iemand als ik alleen zijn of haar naam al hoor. Dat is meestal gebaseerd op mensen met dezelfde naam die ik al ken. Ik merk zelfs dat als iemand dezelfde naam heeft als een persoon die ik graag mag, zoals bijvoorbeeld mijn zus of een goede vriendin, diegene bij mij meteen al een streepje voor heeft. Slaat misschien nergens op, maar het werkt wel zo. Bij mij althans.

Een naamsverandering is altijd wennen. Koningsdag zal voor mij nog decennialang Koninginnedag blijven heten, ben ik bang. En nu is ook de naam (en de eigenaars) van mijn favoriete horecatent in Geldermalsen veranderd. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voordat dat in het systeem zit.

Met de naam van je stamkroeg of je gemeente, zal je het gewoon moeten doen. Daar heb je weinig over te zeggen. Maar heel soms heb je de luxe om zelf iets of iemand een naam te mogen geven. Je kinderen bijvoorbeeld. Daar waren we vrij snel uit met onze twee meiden. Er passeerde een klein aantal namen de revue, we kozen er een die niet al te vaak voorkwam en het voelde meteen goed. We mochten zelfs zowel een jongens- als een meisjesnaam verzinnen, omdat we het geslacht van de baby niet vooraf wilden weten. De ongebruikte jongensnaam moeten we nog maar eens aan een huisdier geven. Je eigen voornaam verander je niet snel. Ik had zelf wel zo'n hele trits voornamen willen hebben. Vind ik heel sjiek staan als je post krijgt. Maar ja, ik ben niet gedoopt en niet vernoemd en ik ga ze er ook niet zelf bij verzinnen. Maar een achternaam kun je soms wel aanpassen. Geëmancipeerd en vooral eigenwijs als ik ben, had ik al vroeg bedacht dat ik mijn eigen achternaam wilde houden als ik zou gaan trouwen. Ik vond het maar ouderwets om de naam van een man over te nemen. Bovendien zijn er al niet zo veel Eerelmannen meer. Gelukkig trof ik een soepele man die daar geen moeite mee had. Maar zijn eis was wel om dezelfde achternaam te dragen, "anders hoef je ook niet te trouwen." Bij de ondertrouw bleek dat je in totaal vier verschillende opties hebt voor je achternaam. Het is niet zomaar iets, die namen. Wij kozen kennelijk de meest bijzondere optie: voor beiden eerst mijn achternaam, en daarna die van hem. Grappig is dat onze achternamen maar drie letters van elkaar verschillen. Maar zelf een nieuwe mixnaam ervan maken, dat mocht dan weer niet. De ambtenaar moest even navragen "welke code ze daarbij in moest vullen". Deze keuze was dus vrij ongebruikelijk. En toen mijn man de geboorte van onze oudste dochter bij de gemeente ging aangeven en vertelde dat zij mijn meisjesnaam kreeg, vroeg degene die de akte opmaakte bezorgd "of het huwelijk nog wel in stand was". Sta je daar op je roze wolk…

Kortom; kies een naam met zorg, je zal hem lang moeten dragen.

Column Binnenstaander

Martine Eerelman-Hanselman