• A. Hanselman

Zenders

Ik heb het idee dat ik er steeds meer tegenkom. Zenders. Geen radiozenders of telefoonmasten, maar mensen.

Je hebt bij communicatie zenders en ontvangers. De eerste verstuurt de boodschap, de ander krijgt deze binnen. Sommigen nemen dat zender-zijn wel heel letterlijk. Ze praten alsof er alleen maar eenrichtingsverkeer bestaat. Deze zenders vertellen vaak verhalen waaruit blijkt hoe geweldig ze zijn. Of juist hoe zwaar ze het hebben. Zulk soort verhalen kunnen ze rustig vijf keer tegen je vertellen. Op één avond. Vluchten heeft geen zin, ze weten je altijd te vinden. In de kroeg, op het werk. En ze praten. En praten. En praten. Als je probeert een wederzijds gesprek op gang te brengen, hebben zij dat altijd erger of beter gehad of gezien. Of een vriend of vage kennis had ook zoiets. "Ja, de nicht van mijn buurman en daar de zoon van, heeft dat ook gehad. Erg joh. Hij zei toen nog tegen me... " of: "Oh, was je een weekje weg in Zeeland. Leuk. Ik was laatst in de States waar..." En hop, het gesprek buigt weer om naar hen. Enig empathisch vermogen is er niet bij. Want ze zien helemaal niet dat jij je stierlijk verveelt en dat je wacht op hulptroepen die je komen redden uit de klauwen van deze zender. Want zomaar weglopen, dat vind ik dan weer onbeleefd. En bovendien staan ze na een paar minuten weer voor je. Deze zendneiging kan komen door een bepaald beroep, bijvoorbeeld docent of politicus, waarbij ze gewend zijn dat mensen wel naar ze moeten luisteren. Maar het kan ook liggen aan een te groot ego, of juist aan onzekerheid.

Er zijn altijd meer kanten aan het verhaal, dat weet ik wel. Iemand die ik een ultieme zender vind, kan bij een ander goed gezelschap zijn en wel interesse tonen. En mijn allergie voor dit soort types heeft natuurlijk ook een achtergrond. Dat is ongetwijfeld terug te voeren op mijn jeugd. Ik ben een warm nest gewend waarbij we samen aten en de dag werd besproken. Er werd naar dingen gevraagd. En dat gebeurt nog steeds. Hoe was het op school/werk, wat heb je gedaan vanmiddag/in je vakantie, hoe gaat het met die vriendin? Ik wil graag dat iemand vraagt hoe het met me gaat, wat me bezighoudt. Dat iemand terugkomt op dingen die we eerder besproken hebben. Ik ben dat dus gewend. Want als er niet naar gevraagd wordt, ga ik niet snel spontaan vertellen hoe het met me gaat. Dan denk ik dat er geen interesse is. Dat zal misschien best lastig zijn voor mijn omgeving.

Uit mezelf vertellen doe ik maar bij een handjevol mensen. Ik vind het stiekem best knap dat zenders dat wel zomaar doen, tegen iedereen.

Gelukkig zitten mensen verschillend in elkaar. Ook op dit vlak. Het is goed om je daar bewust van te zijn, en hier af en toe eens doorheen te prikken.

Martine Eerelman-Hanselman