• Tandartspraktijk Van Ginkel
  • Tandartspraktijk Van Ginkel
  • Tandartspraktijk Van Ginkel

'Het begon met een advertentie in het Nieuwsblad voor Geldermalsen'

GELDERMALSEN Na maar liefst 48 jaar gewerkt te hebben in dezelfde tandartspraktijk neemt Wil van Mourik nu afscheid. Met een beetje pijn in het hart maar ze ziet ook uit naar meer tijd voor haar andere passie: schilderen. Haar verhaal is indrukwekkend en ook ontroerend.

,,Al op de MULO deed ik als extra vak tekenen en schilderen. Dat was mijn grote hobby, uren kon ik ermee bezig zijn en, eerlijk is eerlijk: ik kreeg veel complimenten. Leraren gingen er vanuit dat ik naar de kunstacademie zou gaan. Daar was echter geen sprake van. Mijn ouders vonden het prachtig dat ik de MULO had afgemaakt, ze waren zelf niet zo jong meer en het was vanzelfsprekend dat ik zou gaan werken. Mijn schoonzus kwam met een advertentie uit het Nieuwsblad voor Geldermalsen, waarin tandarts Doornbos een assistente zocht. Zelf zou ik daar nooit opgekomen zijn maar het werd het begin van mijn loopbaan", vertelt ze.

,,Ik werd onmiddellijk aangenomen, al was ik nog maar pas 16 geworden. Het klikte meteen tussen dr. Doornbos en mij en ook met zijn vrouw kon ik het geweldig goed vinden. Het was een heerlijke onbezorgde tijd. Ik kreeg volop de ruimte om het vak in de praktijk te leren en 's avonds zat ik achter de boeken voor de theorie. Bij het werk in de tandartspraktijk komt heel veel kijken. Werken aan de stoel, zorgen dat alles na afloop weer gesteriliseerd op de goede plek terecht komt, de kaarten zorgvuldig bijhouden. Allemaal "doedingen" waar ik enorm van houd. Maar het allerbelangrijkste voor mij is het contact met de patiënten. Iedereen op de juiste manier ontvangen en zorgen dat men op zijn gemak naar binnen gaat en blij weer naar buiten komt."

Ze vervolgt: ,,Natuurlijk was het heerlijk toen ik trouwde en twee jongens kreeg. In die tijd stopte je als vrouw dan met werken en natuurlijk deed ik dat ook. Maar wat was ik blij toen dr. Doornbos al snel vroeg of ik terug kwam en, heel bijzonder, me de gelegenheid bood om tijdens de schooluren te werken. Zo was ik een van de eerste "geëmancipeerde" vrouwen die werk en gezin combineerde. Ik kreeg er alle ruimte voor. En dat in het Geldermalsen van de jaren zeventig."

ONWIKKELINGEN ,,Er is in die jaren heel veel veranderd. De tijd van de boor aan een touwtje ligt ver achter ons. Op het gebied van techniek en materialen is veel vooruitgang geboekt maar ook de kaartenbak bestaat gelukkig niet meer. Alle patiënten informatie wordt nu snel en zorgvuldig digitaal verwerkt. Ook dat proces heb ik van het begin af aan mee gemaakt. Dat geeft nu veel meer tijd voor contact met de patiënten. Dat is een van de taken die ik het meest zal gaan missen. Sommige patiënten heb ik als kind in de praktijk zien komen en die hebben nu een gezin of zelfs al kleinkinderen. Een van de ontwikkelingen was het pensioen van dr. Doornbos en de overname - eerst nog kort door een andere partij - door tandarts Van Ginkel. We werken nu al weer 22 jaar samen. Ik denk nog wel eens terug aan het eerste jaar met haar. Zij merkte wel dat ik aanvankelijk terughoudend was. Met Sinterklaas kreeg ik een klein gedichtje waarin Sint aangaf dat die nieuwe vrouwelijk tandarts toch wel meegevallen was. Dat kon ik volmondig beamen. We hebben het heel goed met elkaar. Ik zal ze allemaal gaan missen, de tandartsen Gerarda en Sandra, de andere collega's maar vooral ook de patiënten waar ik zoveel van weet en waar ik zo'n lange vertrouwensband mee heb."

GENIETEN ,,Maar ik loop straks lachend een nieuw leven tegemoet. Een leven vol leuke momenten met Gerrit, mijn man, mijn zonen en schoondochters en mijn 4 lieve kleinkinderen. Ik krijg nu meer tijd om zo nu en dan op de jongste te passen. Voor alles ga ik schilderen. Ongestoord. Ik heb nog zoveel plannen. Mijn schilderijen hebben altijd in de praktijk gehangen en zo nu en dan wordt er een verkocht. Als dat zo doorgaat heb ik weer een reden om langs te komen om een nieuw schilderij op te hangen. Natuurlijk ook om even bij te praten en te kijken of alles goed gaat", besluit ze haar verhaal.