• Oastewyn met vlnr Pauline van Aalst, Magda Roesink en Jørgen Ros

    Gemma Jansen
  • Oastewyn met vlnr Pauline van Aalst, Magda Roesink en Jørgen Ros

    Gemma Jansen

Oastewyn; een 'professor' met pensioen

EST Sommige paarden maken een onuitwisbare indruk en houden voor altijd een plekje in het hart van hun ruiter of menner. Zo'n paard is Oastewyn, die drie ruiters naar een hoger niveau hielp en nu mag genieten van zijn welverdiend pensioen.

Oastewyn betekent Oostenwind in het Fries en dat is dan ook de provincie waar deze bruine ruin bijna 42 jaar geleden werd geboren. Eenmaal volwassen belandde hij op stal bij de bekende amazone Anne van Uytert. Tussen haar en Oastewyn bleek het echter niet te klikken. Vervolgens betrok hij een blauwe maandag een stal bij Edward Gal, maar daar stond hij vaker op zijn twee achterbenen dan op alle vier en hij verhuisde naar Ad Valk.

Jørgen Ros, Grand Prix-dressuurruiter en bekend instructeur hier in de regio, kocht al eerder een paard bij die bekende paardenhandelaar. ,,Ad vroeg of ik Oastewyn wilde proberen. Als ik niet op hem zou kunnen rijden, ging hij naar de slager. Lukte het me wel om op hem te blijven zitten dan mocht ik hem voor de helft hebben. In het begin was Oastewyn zeker niet makkelijk. Ik werk al lang samen met een hele goede osteopaat en die signaleerde, dat hij vastzat in zijn nek. Na een behandeling ben ik hem gaan rijden. Wij hadden meteen een klik en ik was zo verkikkerd op hem, dat ik meteen de andere helft ook heb gekocht. Ondanks de klik was hij niet bepaald een saai paard, want hij was heel sensibel en ontzettend snel. Legde je je been om en hup, dan stond hij al weer twintig meter verder.

Na ongeveer een jaar ben ik hem gaan starten, in de klasse M2. De eerste keer was in Giesbeek en daar stonden hekjes rond de ring. Die had hij nog niet eerder gezien en hij viel er dan ook bijna overheen. Hij was nooit een paard van de extreme scores, maar hij haalde wel makkelijk zijn winstpunten in de proeven. Zijn beste eigenschap was, dat hij altijd ijverig was en wilde meewerken. Hoe moeilijk hij de oefeningen lichamelijk ook vond, hij deed iedere keer weer ontzettend zijn best. In de Lichte Tour kreeg hij te kampen met een leverbotinfectie. Daar is hij gelukkig wel doorheen gekomen, maar voor wat betreft kracht en souplesse nooit meer de oude geworden. Ik had Grand Prix met hem willen starten, die droom moest ik noodgedwongen opgeven, maar ik wilde hem niet forceren."

NIET MOEDERS MOOISTE Vervolgens kwam Magda Roesink uit Est in beeld. ,,Ik ging bij Jørgen lessen met mijn eigen paard. Het lukte me niet om een bepaalde oefening onder de knie te krijgen en toen mocht ik die oefening een keer proberen op professor Oastewyn. Eigenlijk ben ik toen nooit meer afgestapt. Ik heb ontzettend veel van hem mogen leren en ben met hem naar bijzondere wedstrijden zoals op Texel en Outdoor Zeeland geweest. Ik ben met hem begonnen in de Z2 en gestopt in de klasse ZZ-Zwaar. Hij is niet moeders mooiste, maar wat een topkarakter.

Hij hielp me altijd door de proeven heen, want hij kende ze allemaal. Tot de laatste dag was er geen vliegende wissel van mij. Hij wist gewoon wanneer ze moesten komen in de proef en was me altijd voor. Samen hebben we een paar keer meegedaan aan een kür op muziek, dat vonden we allebei het leukste om te doen. Ik heb hem naar Est gehaald, zodat hij altijd de wei in kon. Hij heeft het er prima naar zijn zin, maar toen ik overstapte naar een jonger paard en hij niks meer hoefde, verpieterde hij toch wel een beetje. Dus de juryplannen van Pauline kwamen precies op tijd!"

JURYOPLEIDING Pauline van Aalst uit Leerdam wilde heel graag de juryopleiding dressuur gaan volgen, maar moest daarvoor M1 geklasseerd zijn. Haar vorige paard was door een slepende kwaal niet langer geschikt voor de sport, maar Oastewyn was nog steeds topfit. ,,In maart 2016 had ik met hem mijn eerste wedstrijd in de L2 en kwam thuis met drie winstpunten. Dat smaakte naar meer. Ik leste met hem bij Jørgen en mocht al snel M1 starten. Dat ging zo goed dat ik besloot ook voor de M2 te gaan, zodat ik ook de M-juryopleiding zou mogen doen. In zes wedstrijd was de M2 door. Na de laatste wedstrijd in die klasse zei Jørgen: ,,Ga volgende week maar Z1 starten." Dat vond ik spannend! Ik denk dat ik aan het begin van de proef een hap lucht heb genomen en pas halverwege de proef weer uitgeademd heb."

,,Een week na ons debuut in het Z kreeg hij last van zijn schouder en toen besloten we dat het deze keer wel echt genoeg was. Ik kijk met heel veel plezier terug op die periode, niet alleen naar de wedstrijden, maar ik heb ook heerlijk buitenritten met hem gemaakt. De sport is voor hem voorgoed voorbij, maar ik denk dat ik hem nog regelmatig meeneem naar buiten. Over het viaduct naar Geldermalsen, stilstaan voor het stoplicht en weer rustig verder. Anders gaat hij zich toch maar staan te vervelen!", besluit Pauline.