• Martine Eerelman-Hanselman

    A. Hanselman-Eerelman

Betrokken of zeur?

Mijn hoofd zit regelmatig vol met ideeën. Voor zaken die mij aan het hart gaan op plekken zoals mijn werk of de school van onze meiden. Dit zijn soms losse gedachtenspinsels, maar het kunnen ook bijna uitgewerkte projecten zijn. Voor school heb ik ideeën over het vergroenen van het schoolplein en het maken van een apenkooi-parcours en hinkelbanen in de gangen, zodat leerlingen (en misschien ook wel docenten) hun energie daar kwijt kunnen, en daarna beter geconcentreerd in de klas kunnen zitten.

Op mijn werk gaat het in mijn hoofd van een herinrichting van de toiletten via het uitbreiden van de bhv-cursus tot ideeën over opleidingsplannen en het opzetten van een personeelstijdschrift. Best breed dus. Even een zijsprong naar die werktoiletten: waarom zit er een tijdschakelaar op het licht, met een sensor bij de wasbakken? Ik heb mezelf regelmatig met mijn telefoon moeten bijlichten om de wc-rol te vinden. Is dat een teken dat ik te veel tijd op de wc doorbreng? Het is er dan ook zo lekker rustig.


Maar goed, ik vind het dus leuk om mee te denken. Daarom heb ik ook jaren in ondernemingsraden gezeten. Maar de vraag die de laatste tijd bij me opborrelt, is: wanneer ben je betrokken en geïnteresseerd en wanneer ben je een bemoeial? Een zeur. Een betweter. Ik wil niet zo iemand worden waarvan anderen wanhopig denken "daar heb je haar weer" en onder hun bureau duiken om maar buiten het zicht te blijven. Want die mensen ken ik ook. Van die overenthousiaste types die alleen maar kunnen brainstormen, met halve ideeën komen en nooit rekening houden met de schaarste van mensen en geld. En die uiteindelijk ook nog beledigd zijn als je niets met hun suggesties doet.


Toen ik een paar jaar geleden de gemeente Geldermalsen belde, om spontaan een afspraak met de toenmalige wethouder te maken om het eens te hebben over het lokale cultuurbeleid, werd nogal wantrouwig gevraagd: ,,En waar bent u dan van?" Nou, ik ben dus die betrokken burger die u zoekt. Met ideeën en werkervaring, die ik gratis en voor niets in wil zetten in mijn eigen gemeente, omdat ik denk dat cultuur goed is voor de mens. Uiteindelijk leidde het tot goede gesprekken en mooie initiatieven. Maar dat heeft wel wat doorzettingsvermogen gekost. Ik vermoed dat er best mensen waren die me toen een zeur of bemoeial vonden.

Ik denk dat de scheidslijn tussen betrokken zijn en een zeur zijn dan ook dun is en dat dit verschil vooral ligt in de ogen van de ontvanger. Ik heb zelf in elk geval besloten om waar mogelijk mijn energie en tijd zoveel mogelijk in te zetten voor activiteiten die lekker lopen en waarbij niet eindeloos wordt vergaderd. Initiatieven waar bij voorkeur leuke enthousiaste mensen aan meewerken. Ik wil zo min mogelijk aan dode paarden trekken en richt me alleen nog op springerige veulens of energieke eenhoorns. Dus als je geen zin in mijn ideeën hebt: vermom je als een dood paard, en je bent snel van me af.

Martine Eerelman-Hanselman