• Arthur Eerelman-Hanselman

Column Complex

,,Jij bent complex", zo kreeg ik laatst tijdens een goed gesprek te horen. Dat klonk mij in eerste instantie niet als een compliment in de oren. Ben ik ingewikkeld, onontwarbaar, moeilijk, vroeg ik mij af? De uitleg erbij was echter niet negatief: ,,Het is juist goed, jij denkt overal over na." Het gesprek ging over het leven, over de dood, over hoe dingen die je meemaakt iets met je doen. Het menselijk karakter is deels aangeboren, maar de verdere karaktervorming is in belangrijke mate afhankelijk van gebeurtenissen en omgeving. Door over jezelf en je eigen gedrag na te denken – en dat doe ik inderdaad graag – en dat alles een plek te geven, heb ik een aardig beeld van mijzelf gekregen. Ik denk te weten hoe gebeurtenissen in mijn leven invloed hebben op wie ik ben.

Ik verwacht niet dat iemand mij snel zal verrassen met inzichten die in strijd zijn met mijn innerlijk of uiterlijk eigenbeeld. Dat iemand tegen mij zegt dat ik dik ben en dat ik dan verbaasd denk dat dat helemaal niet waar is. Ik weet van mijzelf dat ik een klein hoofdje, een te dikke buik, te lange smalle voeten en te weinig haar op mijn hoofd heb. Desondanks ben ik best tevreden met mijzelf. Nou ja, ik moet eerlijk bekennen dat ik, een jaar of twintig geleden, iets over mijzelf hoorde, waarvan ik werkelijk geen idee had. Het was tijdens een cabaretvoorstelling van Roué Verveer. Hij sprak mij in het publiek aan en vroeg hoe lang ik was. Hij verwachtte een meter of twee, maar ik kom niet verder dan 1,84. Hij kon dat niet geloven en vroeg mij te gaan staan, wat ik deed. Vervolgens moest hij heel hard lachen, deed zijn schoenen uit, liet zich op zijn knieën op zijn schoenen vallen en riep: ,,Hij ziet er zo uit als ik nu, hij heeft écht heel korte beentjes."

Nou, daar was ik mij geenszins van bewust. Toen de voorstelling voorbij was, vroeg ik verontwaardigd aan mijn vriendin (thans vrouw) dat dat toch helemaal niet waar was? Zij keek mij wat meewarig aan en bevestigde de waarneming van Roué Verveer. Ik kon toch ook moeiteloos haar spijkerbroeken aan, terwijl zij toch echt 17 centimeter kleiner is dan ik. Toen ik het verhaal later aan vrienden vertelde, werd ik ronduit uitgelachen: ,,Wist je dat echt niet van jezelf?" Tot op dat moment was mijn zelfbeeld dus niet in overeenstemming met hoe anderen mij zien. Over dat soort dingen moet ik dan even nadenken en daarna kan ik mijn zelfbeeld bijstellen.

Nu is het natuurlijk niet zo dat ik de hele dag over mijzelf zit te denken, dat zou te narcistisch zijn. Wat ik veel leuker vind om te doen is ook mijn omgeving te analyseren, het gedrag van mensen om mij heen. Wie zijn jullie? Waarom doen jullie wat jullie doen? Hoe zijn jullie geworden tot wie jullie zijn? En nog mooier wordt het als je het met de ander daarover kan hebben, zoals in dat gesprek met die vriend die mij complex vindt.

Arthur Eerelman-Hanselman