• Rob van Veen

De geleden tijd

Het zal wel met ouder worden te maken hebben. Of met de tijd van het jaar.

Tijd!

Aan het eind van het jaar krijg ik, maar volgens mij velen met mij, altijd de neiging om terug te kijken. Wat is er allemaal gebeurd?

Voor mij persoonlijk was het best een bijzonder jaar. Mijn opleiding tot persoonlijk coach en het daarvoor in de steigers zetten van mijn eigen bedrijf DoubleVcoaching, Opa worden van twee prachtige kleinzoons, de ontmoeting met een hele lieve vrouw, stoppen met het dagelijks volgen van de lokale politiek, GVV eindelijk een kunstgrasveld en het opstarten van het boekje over het mooiste buurtschapje van Geldermalsen: 't Roth.

Heel veel nieuwe ervaringen en daarnaast het enorme gemis van alles wat zo bij mij hoorde. Al die bijzondere herinneringen. Heftig, maar mooi en waardevol.

Een paar nachten geleden bedacht ik al wakker liggend het volgende. Uitdagingen liggen in de toekomstige tijd, herinneringen in de verleden tijd en de geleden pijn, die bijna ieder mens met zich meedraagt, in de geleden tijd.

Bijna ieder mens! Ik kom ze soms tegen, die mensen zonder enige tegenslag. Mij raakt vaak de nietszeggendheid die ze uitstralen. Het niets wat ze te zeggen hebben. Of ben ik gewoon jaloers?

Ik heb helemaal niets met niets. Ik koester mijn herinneringen. Als ik alleen ben en ik koester de mensen die naar mij willen luisteren en vragen of ik mijn herinneringen met ze wil delen. Mensen die mij waarderen om wie ik ben.

Ik geloof zeer in de kracht van mensen. Mensen in verenigingen bijvoorbeeld, of in zorginstellingen waar ze iedere dag klaar staan voor onze geliefden. Ik warm mij aan mensen die echt geloven. Geloven in zichzelf, geloven in andere mensen. Mensen die oprecht geloven in God.

Deze week van kerst staat voor mij in het teken van samen zijn. Samen zijn, terugkijken dus, een glas op het leven en de geleden tijd een plekje geven.

In mijn eerste column na het overlijden van Lia, omstreeks deze datum 2 jaar geleden, heb ik jullie gevraagd om af en toe om je heen te kijken. Naar wat en vooral wie je naast je hebt en daarvan te genieten. Ik durf dat nog een keer te vragen.

Ik wens jullie veel mooie momenten samen met jullie dierbaren. Geniet van en met elkaar en koester het leven.

Het leven dat nooit vanzelfsprekend is en zal zijn.

2019, ik heb er zin in!

Rob van Veen