• Walter Post

Geitenfok

Het Elfdorpenspel is niet meer. Ooit bedoeld om de inwoners van elf dorpen die de nieuwe gemeente Geldermalsen vormden nader tot elkaar te brengen. Met Betuwse nuchterheid is gezegd: we hebben veel méér dorpen, dus deze dorpencompetitie stoppen we.

Het werd de laatste jaren wel een beetje eentonig: je kon zien waar de dorpsgemeenschappen het hechtst waren, daar zaten steeds de winnaars. Ik ben geen specialist in sportstatistieken, maar ik herinner me dat Deil, Tricht en Meteren steevast hoog eindigden. De laatste winnaar is Meteren.

En weer is een aardige traditie ter ziele, eentje die mensen liet zien wie ze waren, familie gelegenheid gaf deelnemers aan te moedigen en wethouders de kans om eens te beleven voor wie ze hun werk nou deden. Ook burgemeesters bezochten de spelen natuurlijk. Ik herinner me ook de verkiezingen van de Sterkste Man van Geldermalsen, die meestal al de vrijdagavond voor de spelen zelf werd gehouden. Het was nog net geen wedstrijdje vrouwsjouwen, maar het ging er heftig aan toe. Een bewijs ook dat de echte Betuwnaar tegen een glaasje bier kan. Want de volgende ochtend waren de sterke mannen meestal gewoon op het wedstrijdterrein, en dat nadat ze de avond tevoren niet bepaald op tijd naar bed waren gegaan.

Meer en meer verliezen we dit soort clubs die we eigenlijk hard nodig hebben. Het verheugde me dan ook dat ik onlangs zag dat de jaarlijkse geitenkeuring van de Geitenfokvereniging Neerijnen en Omstreken, die al van 1942 dateert, zich in een grote belangstelling mocht weten. Je had dertig jaar geleden nog minstens een ruime handvol van zulke clubs, maar behalve Nut en Sport in Meteren en deze geitenliefhebbers, kan ik er geen meer noemen. Het was een mooi gezicht, ik heb de tentoonstellingen vaak bezocht, net als de optredens van dorpsorkestjes met schilderachtige namen als Accordeola. Die clubjes van prachtig in de maat en nooit swingend spelende liefhebbers hebben volgens mij ook allemaal het loodje gelegd. De dirigenten houden ermee op, worden te oud, en je krijgt geen kinderen meer als opvolging van de oudere leden. Net als buitenspelen is een instrument leren, muziekonderwijs überhaupt, een uitzondering geworden.

Nu dan West Betuwe een dorp of dertig telt, is niemand er op gekomen iets van een band onderling te smeden. Al was het maar om eens te horen wat inwoners van Hellouw bezighoudt voor iemand uit Tricht. Want dat verschilt behoorlijk, kan ik u verzekeren. De inwoners hebben een zakelijke band gekregen met hun gemeente, de raadsleden weten er alles van, bestookt als ze worden met vragen om voorspraak in het een of ander. Maar het gaat niet meer, het inwonertal en de organisatiegraad van het bestuur staan geen uitzonderingen meer toe. Begrijpelijk, maar wel jammer. We zullen nooit weten wie de sterkste man van West Betuwe is, en dat vind ik jammer. Niet om de prestatie, maar omdat je steeds minder weet van je medeburgers.