• Arthur Eerelman-Hanselman

Jezelf zijn

,,Goeiemorgen ouwe rotkop, schuif die spiegel maar opzij, geef het heden maar een rotschop, sluit het boek van ijdelheid", zingt Raymond van het Groenewoud in een van zijn prachtige nummers. Als ik toch eens in de spiegel kijk, zie ik een man van 47, met te lange smalle voeten, met aan het einde daarvan een stel jubeltenen, te korte beentjes met in het midden een stel knokkelknieën, daarboven een te dikke pens en een kale kop met een puntige kin en teveel wallen onder de ogen. Niet per se de knapste man van de wereld, maar ik heb er vrede mee.

Toen ik het daarover had, zei mijn gesprekspartner: ,,Je moet altijd lekker jezelf zijn en daarmee tevreden zijn." Dat zette mij aan het denken. Moet ik altijd mijzelf zijn? En wie ben ik dan? Volgens mij zijn er heleboel versies van mijzelf, die zich afhankelijk van de situatie tonen aan de buitenwereld, al dan niet voorzien van een dun laagje chroom, om nog maar een songtekst aan te halen. Ik denk dat het totaal van al die deelversies 'mijzelf' vormt.

Ik gun iedereen het beste en mooiste, maar ik vraag me serieus af of de wereld er mooier op wordt als iedereen constant maar lekker zichzelf is. Ik denk het eigenlijk niet. Ik wordt regelmatig geconfronteerd met mensen die best wat minder zichzelf mogen zijn. Wat te denken van iemand die een avondje volop zichzelf is geweest en daarna met teveel drank in zijn auto stapt? Of een sociopaat, moet die ook lekker zichzelf zijn? Of is dat recht voorbehouden aan bepaalde mensen? Iemand als Willem Holleeder lijkt vrij consequent zichzelf te zijn. En wat te denken van Donald Trump? Die heeft naar mijn idee maar één kern, 100% zichzelf en mijn inschatting is dat hij dat zelf echt helemaal het einde vindt. De Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un verloochende zichzelf waarschijnlijk ook niet, toen hij zijn minister van Defensie met een stuk luchtdoelgeschut liet wegblazen. Van mij mag daar wel een laagje chroom overeen.

Maar goed, dat zijn misschien wat extreme voorbeelden. Terug naar mijzelf; het is denk ik goed dat ik bepaalde deelversies alleen in bepaalde situaties en omgevingen toon. Waar mijn dochters volop kunnen genieten van mijn soms erg flauwe humor, kan ik die zijde misschien beter op de achtergrond houden in ander gezelschap. Als het over geluidsoverlast gaat, ben ik in mijn hoofd een ongelooflijke zeikerd, maar ik ben blij dat over die deelversie een laagje chroom zit, dat mijn gezeur daarover tot een minimum beperkt. En laat het de wereld bespaard blijven dat ik echt overal mijn mening over geef en alles roep en zeg wat ik denk. Zoals in de film Liar Liar, met mij in de hoofdrol, in plaats van Jim Carrey? Het zou een regelrechte ramp worden.

Ik kijk nog eens in de spiegel en ben tevreden met wat ik zie, aan de oppervlakte en diep daaronder. Ik koester mij vele 'ik's' en de laagjes chroom die ik heb ontwikkeld. En ook leuk, dat ik af en toe een nieuwe ik ontdek en denk: Ik wist niet dat ik dat ook in mij had.

Arthur Eerelman-Hanselman