• Walter Post

Koeterwalen

Dries Mulder van de SGP in West Betuwe wil dat ik mijn mond houd. Ik ben volgens Dries een schreeuwer, een van de stuurlui aan wal die er geen idee van hebben hoe moeilijk het wel is, hoeveel tijd je kwijt bent met vergaderingen met de mannenbroeders, bij het besturen van een gemeente. Dries is volgens eigen zeggen niet politiek correct. Ik begrijp dat hij vindt dat hij, omdat hij inwoner is van een vrij land, anderen de mond mag snoeren. Omdat hij dat nu eenmaal vindt.

Dries is niet dom, hij is belastingadviseur. Dat zegt genoeg. Toch verbaast zo'n antwoord op een tweetje over de afvalverwijderaar Avri (mag ik dat nog zeggen, afvalverwijderaar?) me wel. Het ging van mijn kant over de hele bos aan materiaal die de Avri heeft verzonden aan alle adressen over de nieuwe manier van afval inzamelen. Dat doen we nu zelf, Avri houdt toezicht.

De man die zo op Twitter koddig kan parafraseren en suggereren over Marokkaanse medeburgers vond dat ik niet zo moest zeuren. Omdat we nu eenmaal instructie nodig hebben, véél instructie, over wat we moeten doen. Dat is trouw aan de gewoonte van de staatkundig gereformeerden om alles wat een overheid voorschrijft, te doen, maar er zijn mensen die het nu eenmaal niet met alles eens zijn. Wanneer je van die volgzame persuasie bent, kan het gebeuren dat je reageert zoals Dries doet. Het zij je vergeven, dat staat ook in de bijbel, dus ik doe dat.

Interessanter is natuurlijk, waar deze zelfverzekerdheid vandaan komt. Je moet je als raadslid gesteund weten in het openbaar maken van die mening, die ook kleur geeft aan de uitstraling van je hele fractie. Een fractie met een niet te onderschatten rol in het samenwerkingsverband dat coalitieakkoord heet. De SGP-achtigen zijn in West Betuwe een groepering die maatschappelijk in de herindelingsgemeente heel wat kracht kan zetten. De grootste scholen, de meeste kinderen, maatschappelijk succesvol, in welstand levend en nooit burgerlijk ongehoorzaam. Het zij ze gegund hoor. Eigenlijk ideaal, op een kleinigheid na: ze hebben iets met begraven en begraafplaatsen. Daar kunnen ze eindeloos over doorkoeterwalen. Ze houden ervan, want cremeren... hun overtuiging staat dat niet toe. Wie in de raadsvergadering een paar weken geleden Dries het boodschappenlijstje van de kosten van begraven, het onderhouden en het plaatsen van stenen hoorde opsommen, wist twee dingen: hier is iemand bezig de principes van zijn groepering toe te lichten terwijl de rest van de raad –als gewoonlijk- ademloos toehoort bij het voorstel. En twee: hier staat een man die zonder enige aarzeling in de stem gewend is getallen en bedragen op te lezen, als ware het zijn dagelijks werk. Al hoeft hij in de hele raadsperiode maar één betekenisvolle bijdrage te leveren, dat is dan nu volbracht. Met het voorlezen van een vijf minuten durend boodschappenlijstje begrafenistarieven. Besturen zit hem in de kleine dingen.

Walter Post