• Arthur Hanselman-Eerelman

Over verjaardagen en koetjes en kalfjes

Ik heb een hekel aan verjaardagen. Niet zo zeer omdat ik ouder word, maar aan het vieren ervan. Misschien moet ik dat even nuanceren: ik heb een hekel aan van die grote verjaardagvieringen, met familie, vrienden en bekenden, waarbij allerlei mensen in een kring op een stoel zitten en de hele middag of avond op diezelfde plek blijven zitten, er hapjes worden rondgedeeld en je de jarige bijna niet spreekt. Iedereen luistert met elkaars gesprekken mee en daardoor gaat het meestal nergens over. Vroeger was het buiten meestal het gezelligst bij de rokers, daar kon je wat vrijer rondlopen, weer of geen weer. Maar wie rookt er tegenwoordig nog? En de keuken was ook een favoriete plek, maar daar werd ik nog wel eens uitgezet wegens gebrek aan ruimte. Wij vieren onze verjaardagen wel elk jaar in kleine kring, lekker gourmetten en kletsen. Eens in de vijf jaar pakken we het groter aan. Dat doen we dan buitenshuis, in een kroeg, theetuin of bierbrouwerij. Lekker makkelijk, dan hoef je zelf niet steeds heen en weer te rennen met drankjes en hapjes. Je hoeft niet van alles in huis te halen, waarvan de helft over blijft omdat iedereen nou net een glas van die ene fles cassis of rosé wil die je toevallig nog had staan. Je hebt de tijd om je gasten te spreken en zelf een leuke middag te hebben. Voor de meiden vieren we het trouwens wel ieder jaar, inclusief kinderfeestje. Als je jong bent, zijn verjaardagen heel belangrijk. Zij tellen echt nog af wanneer het zover is. Vooral de jongste: "Eerst ben jij jarig, en dan ik. Dan ben ik vijf. Hoe lang duurt dat nog?" "Vier maanden, schat."

Ik heb het niet van een vreemde, mijn ouders hielden er ook niet van. Ik denk wel eens dat ik door het gebrek aan kring-verjaardagen in mijn jeugd niet zo goed ben in koetjes en kalfjes-praat. Van die uitwisselingen over het weer, het nieuws, de tuin, tv-series, de gezondheid van de achterbuurvrouw en de aanbiedingen in de supermarkt. Ik praat graag, maar wil ook graag dat het ergens over gaat. Ik ga met gesprekken liefst snel de diepte in. Maar dat kan niet altijd en dat lukt ook niet met iedereen. Ik zit soms met verbazing te luisteren naar mensen die voor mijn gevoel zomaar uit het niets een uitgebreid verhaal over hun werk, hobby of kinderen gaan vertellen. Zonder dat iemand er ook maar naar vraagt. Nou lijkt dat me best een handige vaardigheid. Komt altijd van pas, in de koffiepauze op het werk, op het schoolplein of in de kroeg. Daar word ik nog wel eens vreemd aangekeken als ik iemand weer probeer door te zagen met al mijn vragen. Dus ik ben gewoon eens wat gaan oefenen. En wat merk ik: er is niemand die zegt "waarom begin je daar nou ineens over?" Mensen praten gewoon gezellig mee. Dus ik als ik binnenkort spontaan tegen jou over het weer begin, of die leuke serie die ik gisteravond zag: ik ben aan het oefenen met die koetjes en kalfjes. Ik vind het soms nog best lastig. Help me maar even.

Martine Eerelman-Hanselman