• Arthur Eerelman-Hanselman

Populisme

Als trouw supporter van Sparta, vind ik het heerlijk om naar het stadion te gaan. Niet altijd vanwege het sprankelende voetbal, want dat was in de afgelopen 20 jaar vaak niet om aan te gluren. Nee, vooral ook vanwege de gesprekken met mijn voetbalmaatjes. Over het voetbal zelf praten we niet zoveel. We hebben het over alles wat ons interesseert of bezighoudt. Zo had ik laatst een mooi gesprek met mijn goede vriend Paul over politiek en populisme.

We kennen elkaar al een eeuwigheid, sinds de lagere school en zijn daarna altijd vrienden gebleven. We hebben soms sterk van elkaar afwijkende meningen en mooie discussies daarover. Dit keer kwam Paul op de proppen met een zelftest om te achterhalen hoe populistisch je bent. De uitslag werd in een kwadrant getoond, waaruit je kon aflezen in welke mate je links of rechts bent en in welke mate je populistisch bent, of juist niet. Uit de test bleek ik niet-populistisch links te zijn. Paul kwam – tot zijn lichte verbazing – uit in de beurt van Barack Obama, in hetzelfde kwadrant als ik, maar dichter bij het midden. Bleek hij ineens geen rechtse populist te zijn.

We bespraken een aantal van de stellingen, zoals: "Je kunt aan de politieke voorkeur zien of iemand goed of slecht is" en "Mensen met wie ik het op politiek vlak oneens ben, zijn slechte mensen". We kwamen al gauw tot de conclusie dat we nooit zolang met elkaar bevriend zouden zijn, als dat waar is. Pittige discussies, elkaar soms raar vinden; allemaal prima. Maar je moet elkaar altijd met respect bekijken of zoals mijn vrouw zegt: je moet je beseffen dat iemand met idiote ideeën niet (perse) een idioot is.

Ik beschouw mijzelf als links-liberale salonsocialist en vanuit mijn politieke standpunten ben ik weinig enthousiast over de coalities die Geldermalsen de afgelopen tijd heeft gehad. Te conservatief; liefst een glazen koepeltje over de gemeente heen en alles bewaren in een jaren '60 sfeer. Na de verkiezingen in West Betuwe had ik de verwachting dat alles onverminderd zo voort zou gaan. Blij verrast was ik toen DB, CDA, LLB, CU en GL over een coalitie gingen praten. Kans op een frisse politieke wind? Helaas, het klapte en alles lijkt bij het oude te blijven, of zoals Jan de Geus het onlangs omschreef: "niets lijkt de stilstand te kunnen stoppen". Ik vrees inderdaad een periode van conservatief behoud, verzet tegen verandering en veel politieke steun voor NIMBY (not in my back yard) emoties van burgers. Dit waarschijnlijk onder het motto dat de politiek goed naar het volk moet luisteren. Een ietwat te populistisch voor mij.

Ik beschouw het uiteraard allemaal met het nodige respect en besef me dat de lokale politicus met de nodige passie en een specifiek gedachtengoed in het leven staat. Het zijn de kwaadsten niet en ik heb diep respect voor de energie die ze in de politiek stoppen. En wie weet, misschien weten ze zichzelf én mij te verrassen en blijken ze ineens in een heel ander kwadrant te staan dan verwacht.

Arthur Eerelman-Hanselman