• Arthur Hanselman-Eerelman

Wanneer ben je volwassen?

De trein naar het zuiden zit weer propvol met studenten. Op weg naar een nieuwe studie of op jacht naar een kamer in de grote stad. Ze vertrokken, gewapend met slaapzakken en grote weekendtassen, naar de introductieweken van school of universiteit. Soms probeerden ze ook nog een fiets in de trein te proppen.

Het zal de leeftijd wel zijn, maar ik vind ze allemaal nog zo jong overkomen. Terwijl ik aan de andere kant juist af en toe van mijn dochters denk: ,,Moet je dat allemaal al weten op je achtste, je bent nog een klein kind?" of: ,,Moet je nu al zulke stopwoorden en gebaartjes gebruiken, je bent net vijf."

Mijn ideeën over leeftijd schieten alle kanten op. Ik vraag me dan ook af: wanneer ben je eigenlijk volwassen? Het is niet alleen een kwestie van leeftijd, denk ik. Ook van gevoel. En misschien is volwassenheid wel gekoppeld aan bepaalde acties of gebeurtenissen. Aan je mate van zelfstandigheid. Sommige culturen hebben een overgangsritueel, van kind naar volwassene. Hier bestaat dat niet, maar misschien is op jezelf gaan wonen wel zo'n soort ritueel. Of het verdienen van je eerste echte loon. Is het halen van je rijbewijs wellicht een teken van echt volwassen-zijn? In dat geval ben ik nog steeds niet volwassen. Of moet je zelf fatsoenlijk kunnen koken, koffie zetten, voor jezelf kunnen zorgen? Ik ben 45. Ik ben best een grote meid. Of een vrouw van middelbare leeftijd, of voor altijd 30-something. Het is net hoe je het wilt zien. Leeftijd is best relatief. Maar ik heb wel een paar momenten waarop ik me heel volwassen voel. Die zijn behoorlijk uiteenlopend. Een moment heb ik dagelijks, als ik me besef dat ik het geluk heb dat ik moeder ben en dat ik daardoor mede verantwoordelijk ben voor het welzijn van twee heerlijke eigenwijze dametjes. Maar ik heb het ik-ben-volwassen-gevoel ook als ik soep maak. Niet uit een blik of zak, maar van nul af aan, met verse ingrediënten. Dan moet ik aan mijn moeder en oma denken en voel ik me heel groot.

Een heel ander moment van volwassenheid is als ik er probeer te zijn voor mensen om me heen die het moeilijk hebben. Dat probeer ik ook als ik eigenlijk het liefst mijn kop in het zand zou willen stoppen, omdat ik sommige situaties ook moeilijk vind. Of omdat ik niet precies weet wat ik moet doen of moet zeggen. Moet ik advies geven? Maar wat weet ik er nou van? Moet ik praten en kritisch doorvragen? Of zijn een luisterend oor en een stevige schouder voldoende?

Als ik ondanks die onzekerheid de indruk krijg dat ik er voor iemand kan zijn, voel ik me erg volwassen. En dat geeft een goed gevoel.

Martine Eerelman – Hanselman