• Marcia Sandee,

INGEZONDEN: De brievenbus verdwijnt

Ben vertelde het me meteen toen ik hier kwam wonen. De brievenbus bij mij in de straat zou best eens kunnen verdwijnen. De gemeente had de plannen voorgelegd tijdens een vergadering waar hij was geweest en de boodschap was helder; POSTNL wil brievenbussen lozen. Ik durf me niet goed te uiten bij Ben, maar deze mededeling raakt me. Ik zoek op internet naar de brievenbussen die binnenkort definitief verwijderd worden. Dat zijn er 317 in Gelderland maar de onze staat er niet tussen.

De gedachte aan de brievenbus bij mij in de straat, stemt me vrolijk. In zo'n klein dorp als dit, word je kennelijk blij van elke voorziening die er wel is. We hebben hier één glasbak en één brievenbus. Althans dat denk ik, want toen ik vanmiddag over de Lingedijk naar huis reed, zag ik ze aankomen. Een grote donkere bus met nog grotere aanhangwagen reed hard door de bocht. Ik werd flink in de berm gedrukt. Vanuit die onprettige positie in de berm zag ik ze staan op zijn aanhangwagen; acht knaloranje brievenbussen. Aan elke zijde vier met hun kleppen mijn kant op. Waar gaan ze heen? Een tweede wagen scheurt door de bocht. Dit keer een zestal oranje bussen op de aanhangwagen. Ze worden afgevoerd.

Het is al avond wanneer ik me realiseer dat ik niet heb gekeken of hij er nog staat. Nog één nachtje slaap ik met de illusie van de oranje bus op de hoek. Het enige middel om iets fysieks naar iemand anders te versturen. Mijn hoekje van contact met de wereld buiten dit dorp. Morgen weet ik of de hoek is opgegaan in de achtergrond van het dorp of dat het oranje teken van leven is blijven bestaan. Dat zou ik fijn vinden, ook al maak ik er zelden gebruik van.

Marcia Sandee, Gellicum