Pater

Lijkt me een aardige man, die nieuwe burgemeester. Hoe ik dat zo weet? Eenvoudig: hij heeft kinderen die hem op een respectvolle wijze van kritiek voorzien. Dat zal zo ongetwijfeld thuis ook gaan. En hoe je thuis bent en met elkaar omgaat, neem je voor en deel mee naar je werk. Ben je daar leidinggevende en kun je je eigen kritiek of weerstand oproepen, dan ben je voor mij in orde.

Voor de man en zijn familie was de benoemingsrite natuurlijk een feestelijke aangelegenheid. Dat zou ik ook hebben, zo'n mooie gemeente als vertegenwoordiger van het landelijk gezag mogen medebesturen, is een traktatie. Hou me ten goede: ik zou geen burgemeester willen zijn. Je moet nét iets te veel geloven in de orde der dingen zoals die in er bureaucratië aan toegaat. Maar om terug te komen op dat feestje: natuurlijk was de commissaris van de koning er, raadsleden en wethouder Ton die glom als een verse bellefleur omdat zijn factie eindelijk had waar ze al jaren maar snakten: een bevindelijke burgemeester. Ik zei het onlangs nog op deze plek, deze gemeente is een sterke schakel in de biblebelt geworden.

Maar opvallender nog is de sfeer die er bij dat soort bijeenkomsten hangt: een mengeling van kat uit de boom kijken, zwaaien naar bekenden en wachten op Sinterklaas. Jazeker, want ergens diep vanbinnen heeft eenieder behoefte aan een figuur, een persoon, die geacht wordt het goede voor jou te kunnen doen. Wat dat dan ook is. En omdat er nu eenmaal mensen in zo'n raadszaal zitten die erg in het gemeentelijk systeem geloven, is het een feestelijke dag wanneer er een nieuwe pater familias tot het ambt wordt verheven.

Dus drukt men hem de hand, wenst hem wijsheid toe en stelt zich verwachtingsvol op. Ook een vorm van traditie. Dat zo'n functionaris ernstige inschattingsfouten kan maken, zoals een van zijn voorgangers deed, geheel naar eigen inzicht de gemeentelijke organisatie bestiert, zoals de burgemeester dáár weer voor, of struikelde over zakelijke belangen groter dan zijn eigen ego, de voorganger van die burgemeester weer, wordt even vergeten. Dit keer gaat het goed, dit keer gaat het zelfs beter, prevelt men voor zich heen. Maar ondanks de vlekjes die je in zo'n functie oploopt, gaat het over het algemeen goed. Ons systeem van een benoemde burgemeester garandeert een vrije lijn van communicatie met hogere overheden, een flinke dot onpartijdigheid en hopelijk inzicht (na een tijdje) van wat de toekomst van de inwoners zou moeten en kunnen zijn.

Walter Post